Mine Soysal - Patikalardan

Berkin için…

İstanbul’da yaşayan güleç bir çocuktu. Ailesi, arkadaşları vardı. Şakaları, düşleri, anladıkları, anlamadıkları vardı. Büyüyordu. Hayat gün be gün onu sarmalıyor, yumuşacık biçimliyordu.

O sabah vuruldu, düştü. Yapılmaması gereken her şeyin yapılabildiği, kötü olan her şeyin kabul görebildiği, yalan dolanın yadırganmadığı bir ülkede yaşadığı için, sadece ekmek almaya giderken vuruldu.

Mevsimler geçti… Tutundu yaşama, direndi çocuk bedeni. Bilmeden olanı biteni, annesinin, babasının onu çağıran dualarını dinledi günlerce, gecelerce… Olmadı. Gün be gün hayattan uzaklaştı, eridi.

Berkin Elvan 15 yaşında öldü.

Bir çocuğa yeniden can verebilmek için yetse keşke cümleler, sözcükler… Binlerce yılda birikmiş dizeler, masallar, kitaplar…

Tek bir çocuğumuzun bir daha kılına zarar gelmesin diye, bir daha düşleri çalınmasın diye en iyi bildiğimiz işi yapmayı sürdüreceğiz. Yoksa, üzüntümüzü hafifletmenin de, bu büyük acının altından kalkmanın da mümkünü yok.

Hepimiz yavrumuzu, hepimiz kardeşimizi kaybettik. Hepimizin başı sağ olsun.

 

Facebook Instagram Twitter Youtube